تحولات کالبدی-فضایی با نام بهسازی و نوسازی یا به تعبیری مدرنیزاسیون شهری سبب تغییرات بنیادین در ساخت و پیکره بندی و بافت تاریخی شهر ایرانی شده است که به نظر می رسد این تغییرات تاثیر قابل ملاحظه  ای بر ادراک ساکنان از شهر و منظر شهری داشته است. منطقه 12 به عنوان مرکز تاریخی و محل شکل گیری استخوان  بندی شهر، هم از تغییرات ساختاری در درون و هم از تحولات ساختار بیرونی تاثیر پذیرفته و منظر دگرگونه ای پیدا کرده است. این مطالعه با هدف ارزیابی تغییرات مورفولوژی شهر و رابطه آن با ادارک شهروندان بافت تاریخی از منظر شهری انجام شده است. محدوده تحقیق، بافت تاریخی و استخوان  بندی شهر در منطقه 12 را تشکیل می دهد. به منظور تحلیل مورفولوژی شهر از رهیافت تئوری چیدمان فضا استفاده و از این طریق به ارزیابی ساخت و پیکره بندی بافت مورد مطالعه و کل شهر تهران پرداخته شده است. تحلیل پیکره بندی با ترسیم خطوط محوری در محیط نرم  افزار Ucl Depthmap 10 انجام گرفته است. همچنین برای تحلیل ادراک شهروندان از روش پیماشی و پرسشنامه ی پاسخ بسته با طیف پنج گزینه ای لیکرت استفاده شده است. بر این اساس نمونه ای 350 نفره به روش تصادفی منظم از جامعه ساکن در منطقه 12 انتخاب شده و مورد پرسش قرار گرفتند. براساس داده های میدانی معیارهای منظر عینی و ذهنی مورد ارزیابی قرار گرفت و با استفاده از سیستم اطلاعات جغرافیایی به صورت فضایی تحلیل شد. در نهایت از تحلیل همبستگی پیرسون برای ارزیابی رابطه میان متغیرها استفاده شد. نتایج نشان داد که کیفیت بصری و ادراکی منظر شهری در محدوده مورد مطالعه رابطه معنادار و مستقیمی با میزان هم پیوندی فضاهای شهری دارد و با حرکت به عمق فضا، از میزان خوانایی و ادراک منظر شهری در محدوده مورد مطالعه کاسته می شود. بدین معنی که مدرنیزاسیون و نوسازی و بهسازی بافت تاریخی در بازتولید منظر پیوسته و یکپارچه عاجز بوده است.

یکی از مسایل مورد بحث نزد فقیهان امامیه، پاکی یا ناپاکی ذاتی انسان مشرک است. آنها می گویند: انسان مشرک، دارای ناپاکی ذاتی است و همانند سگ و خوک نجس العین می باشد، بلکه برخی از آنها در این مسئله ادعای اجماع و حتی ضرورت مذهب را نموده و دلایل متعددی از آیات و روایات برای اثبات ناپاکی ذاتی کافر که شامل انسان مشرک نیز می شود، اقامه کرده اند. در این پژوهش به روش توصیفی – تحلیلی و با گردآوری اطلاعات کتابخانه ای، ضمن بازخوانی کلمات فقها، دلایل یاد شده مورد بررسی قرار گرفته و اثبات گردیده که ادّله یاد شده تمام نمی باشند، دلالت آیات مورد استناد بر ناپاکی ذاتی انسان مشرک تمام نیست، روایات مورد استناد نیز برخی از آنها از نظر سند، مخدوش بوده و برخی از نظر دلالت بر مدّعا تمام نمی باشند، اجماع مورد ادّعا نیز اوّلاً: از نظر تحقق، مشکوک است، ثانیاً: در مسأله ای که این همه آیات و روایات، مطرح است ، این اجماع مدرکی یا محتمل المدرکیة است، که در هر صورت حجّت نیست، بنابراین ادّله ای که اثبات ناپاکی ذاتی انسان مشرک اقامه شده اند، ناتمام و مخدوش می باشند، حال اگر در این مسئله، ضرورت مذهب، وجود داشته باشد ، همان متبع خواهد بود و گرنه دلایل اقامه شده برای اثبات ناپاکی ذاتی انسان مشرک، تمام نمی باشد.

انسان با تهذیب نفس و علم حضوری می تواند حضور علت هستی بخش را درک نماید؛ لذا در فلسفه اسلامی خداوند حاضر علی الاطلاق است. اما پرسش از چرایی عدم انکشاف حضور الهی به طور گسترده برای بشر از طریق روش هایی مانند تجربه دینی ذهن فیلسوفان دین را به خود مشغول داشته است و تقریرات شلنبرگ در استدلال به اختفای الهی برای الحاد، در این میان نقش محوری دارد. عمده پاسخ ها به علت اختفای الهی از منظر وجودی، فلسفی، عرفانی و کلامی است. اما در پژوهش حاضر به روش تحلیل محتوایی سعی شده است رویکردهای انسانی تراویس دامزدی مورد ارزیابی قرار گیرد. وی با بیان مواردی مانند شاخص انزجار آسیب دیده، شاخص انزجار محدودیت وجودی، شاخص ترس و امید و شاخص از خود بیگانگی سعی در طرح دلایل اختفای الهی نموده است. در این مقاله عمده نقدهای این رویکرد انسانی مواردی چون نسبی گرایی و استقرای ناقص، بی نیاز نبودن از رویکردهای کلامی مانند تدبیر، حکمت و لطف الهی، ارائه تصویری منفعل از خداوند و عدم توجه به بعد اجتماعی دین، دانسته شده است.

انسان نسبت به فرم کالبد خویش گرایش ذاتی دارد. دیدگاه خود میان بینی در انسان، منجر به شکل گیری نمادهایی از کالبدش به عنوان الگوی غریزی گردیده است که رفتارها و حتی طراحی های او را تحت تاثیر قرار می دهد. الگوگیری صرف از فرم کالبد انسان بدون توجه به ریشه ها و علل تمایل به این فرم ها عملی تقلیدی و عاری از خلاقیت محسوب میشود. فلذا بررسی علل این گرایش، و کشف نحوه بروز آن در طراحی ها و بناهای مقبول ذهن آدمی، می-تواند راه گشای طراحی معماری باشد. این مقاله با رویکرد روانی_ زیستی به بررسی معیارهای داوری زیبایی شناسی از منظر ویژگی های کالبدی انسان می پردازد. هدف این تحقیق درک ماهیت طراحی انسان انگارانه می باشد. مسئله ای که اینجا مطرح می شود، نحوه بروز میل به خویشتن خواهی انسان در دست سازهایش می باشد. روش تحقیق توصیفی_تحلیلی و گرداوری اطلاعات به صورت کتابخانه ای می باشد. یافته های تحقیق نشان می دهد که، به سبب ریشه زیستی مشترک انسان جهت سازگاری با محیط، میل به انسان انگاری در فطرت آدمیان مشترک است و نحوه بروز آن علاوه بر الگوگیری از خطوط ظاهری می تواند مشتمل بر نوعی وحدت باشد. توجه همزمان به این دو امر موجب می گردد تا طرح از اقبال بیشتری برای پذیرش زیبایی از دیدگاه عموم برخوردار باشد.

کلان شهرهای کنونی فاصله زیادی با شاخص های پایداری دارند و توازنی در بین شبکه های شهری و شبکه های اکولوژیک آن ها مشاهده نمی شود و با پیشرفت بافت های شهری بر الگوهای طبیعی آسیب پذیر، نیاز به وجود طبیعت، بیشتر نمایان می گردد. در پژوهش های پیشین با دیدگاه های صرفاً محیطی یا مدل های کیفی یا کمی هرکدام به صورت جداگانه، به برنامه ریزی زیرساخت های سبز پرداخته شده است؛ در پژوهش حاضر به تلفیق دو روش کیفی و کمی AWOP MODEL و GRAVITY MODEL و تطبیق آن ها با استراتژی های بازآفرینی مناظر طبیعی – تاریخی منطقه سه شهر اصفهان پرداخته شد. منطقه مورد نظر دارای بافت بسیار متراکم و فرسوده بوده که دارای معضلات محیطی، اجتماعی و منظرین بسیار است. نتایج پژوهش نشان می دهد بهترین الگوی شبکه زیر ساخت های سبز در این منطقه شهری که امکان توسعه زیرساخت های سبز در آن تقریباً غیر ممکن به نظر می رسید، از حاصل ترکیب ماتریس سلسله مراتبی و بکمن امکان پذیر است و ضمن ایجاد پایداری منجر به بازآفرینی عناصر ساختاری طبیعی – تاریخی پرارزش محدوده در قالب های جدید با حفظ هویت گذشته، که هدف پژوهش پیش رو است نیز خواهد شد. شیوهٔ مورد نظر قابل تعمیم به منظر سایر مناطق شهر اصفهان و هم چنین شهرهای دیگر با شرایط مشابه نمونه آزمونه خواهد بود.